Weekend Sauerland juni 2009
Een leuk, gezellig, vrolijk en nat (maar niet alleen van de regen) weekend met maar liefst zeventien deelnemers (Hans en Janna, Chiel en Addie, Rien en Trinet, Jan en Marry, Marius en Anja, Rob, Roel, George, Eric, Ronald, Mariëtte en Theo) die, zoals de praktijk heeft uitgewezen, het uitstekend met elkaar konden vinden. Voor ons eerste kopje koffie met toebehoren werd gestopt bij een gezellig ogend restaurant ‘De Engel’ waar de eigenaar met nog wat mensen heerlijk op het terras boven de zaak zat te genieten van het zonnetje maar die, toen hij ons zag, vriendelijk gebaarde dat we welkom waren waarna hij zich snel in een smetteloos wit jasje hees om ons persoonlijk te verwelkomen. De traditionele appeltaart was niet voorradig dus bestelden we een heel smakelijk en met graagte genuttigd engelenbrood onder het toeziend oog van vele kippetjes die er op uit leken te zijn om eventuele door de zwaartekracht getroffen kruimeltjes weg te pikken. Het begin van een weekend vol inspiratie waarin Mariëtte op basis van het voor handen zijnde levende materiaal in eens bedacht dat ze heel bijzondere soepkippen wil gaan boetseren en de aanwezige fotograaf daarom verzocht een paar voorbeelden op de gevoelige plaat vast te leggen.
Het was een weekend waarin zich ook een mooie romance leek te ontwikkelen tussen Rob Haffert en Mariëtte, althans dat dachten we toen we hen iets te lang kwijt waren en zij -overigens zonder enige uitleg- zich met een brede glimlach weer bij de groep voegden nadat wij ergens in Duitsland waren gestopt. We hebben even gedacht dat Mariëtte een ‘knieval’ voor Rob had gemaakt maar al gauw bleek dat Mariëtte een ijsje had gegeten en haar mondhoeken niet goed had afgeveegd. Zo zie je maar hoe snel een praatje de wereld in is en een volkomen eigen leven kan gaan leiden. Een romance die wel echt is, is die tussen Marius en Anja (neeeeeeeeeeeeh niet mijn zus) en zij ging voor het eerst mee en ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat een ieder, om verschillende redenenen, Anja een leuke spontane meid vinden en een welkome aanvulling van ons ledenbestand is. Duidelijk is dat Marius en Anja erg op elkaar gesteld zijn en er voor ons weekendploegje er geen twijfel over bestaat dat Marius deze winter geen ‘oorwarmers’ hoeft te kopen want die krijgt hij er gratis bij.
Zoals was aangekondigd door Theo die grappend zichzelf ‘der Gruppe Fuhrer’ (misschien een beetje beladen woord maar het betekent toch ook gewoon leider en dat doet hij zoals we allemaal weten met verve) noemde, hebben we wel het nodige asfalt onder ons voorbij zien schieten. Als een ervaren wielerploeg onder leiding van ………..
ja die dus, was niets ons te dol en hebben we ons laverend tussen de files door een weg gebaand en dat schoot dus toch lekker op en dat was ook wel nodig omdat we -er meerdere keren op gewezen door Hans- ook nog in emotionele zin het verlies van de snor van Jan (ja Jan van Marry) moesten verwerken hetgeen ook goed te zien is aan Eric en Mariëtte die het er zichtbaar moeilijk mee hebben . Tja …… Jan ziet er toch anders uit zonder snor en Hans heeft ‘m daar zo op zijn eigen wijze af en aan herinnerd.
Aangekomen bij ons hotel waren we blij verrast met het hele gebeuren, het hotel zag er prima uit (Mariëtte heeft wel een beetje geklaagd over de timmerman die naar haar mening eerst een eau de vie had gedronken voordat hij met zijn waterpas aan de slag ging maar ach jullie kennen haar : - ) ze wil nu eenmaal graag wat aandacht). Ook voor onze motoren bleek een suite te zijn gereserveerd en daar pasten alle motoren in. Veilig achter slot en grendel en lekker droog. Bij het hotel is een mooie grote en gezellig ingerichte tuin waar wij met z’n allen, nou ja op George na want die is helemaal verslaafd aan Sesamstraat dus dat moest ie ook echt zien vanwege de speciale aflevering Sesam-TT, gezellig hebben zitten borrelen na het eten. Jammer dat de schnitzel een beetje, beetje????? zout was uitgevallen maar dat heeft ons humeur absoluut niet verpest, integendeel.
Maar goed wat wil je ook in zo’n leuke omgeving, goed hotel met erg vriendelijk personeel én een leuke ploeg want daar valt of staat toch eigenlijk alles mee.
Jan en ik en ……….Trinet hebben moppen verteld. Jan en ik de schunnige, Trinet een nette maar wel een ontzettend leuke waar jullie beslist een volgende keer naar moeten vragen en vooral onze eigen Kees (die wij natuurlijk hebben gemist met zijn ‘Mien’) omdat het iets met zijn vak te maken heeft. Nou ja jullie raden het al de wijn was in de man en de wijsheid in de kan, maar ………. wat hebben we gelachen.
De volgende ochtend werden we vergast (ja raar woord eigenlijk en vooral wanneer je in Duitsland bent) met een heerlijk ontbijt. Eigenlijk was het al meteen weer een gezellig boel en dat geldt trouwens voor het hele weekend.
De weersvoorspellling was iets minder maar natuurlijk zijn we redelijk vroeg gaan rijden en hebben we zeker een paar uurtjes kunnen genieten van de mooie omgeving, tot dat ….. de weersvoorspelling bleek uit te komen. Het weer sloeg om en het begon aardig door te regenen waarna we in goed overleg besloten terug te rijden naar het hotel waarvoor we trouwens toch nog een goed uur moesten rijden. Sommigen met samengeknepen billen, zoals ik want soms vond ik het echt doodeng op die nieuwe brommer, zijn we terug gereden maar onderweg hebben enkelen wederom tranen met tuiten gelachen omdat we ergens bij een benzinestation waren gestopt en Rob een wel heel bijzondere regenbestendige outfit had aangetrokken waarmee Pipo de clown niet in zijn schaduw kon staan. Maar ach het hield hem droog en sommigen dus niet want ik pieste bijna in m’n broek en ik kreeg de indruk dat ook Janna en Hans hun inlegkruisjes bijna niet droog hielden. Jaaaaaaaaaah jullie mogen volgende keer iets over mijn orthopedische pumps schrijven want wie kaatst kan natuurlijk de bal verwachten maar dat neem ik graag voor lief. Eenmaal bij het hotel aangekomen bleek dat daar in die omgeving nauwelijk twee druppels regen waren gevallen maar ja achteraf kijk je een koe in haar uhhh kont.
We hebben de motoren gestald en zijn met z’n allen lekker gaan lunchen in het hotel en daarna ging zo ieder zijn eigen weg, zo werd er klaverjas gespeeld door het team Janna/Theo versus Hans/ff vergeten -wie er won laten we maar in het midden anders krijg ik problemen met Hans- Marius, Anja, Jan en Marry hebben lekker een drankje gedronken en zitten kletsen, en ik? in slaap gevallen in de tuin waarvan, zonder mijn toestemming foto’s (see you in court, I’ll sue you) zijn gemaakt en ik tot mijn grote ergernis ruiterlijk moet bekennen dat ik toch wel een lelijke ‘vent’ ? -nou ja vent- ben, gelukkig voor mij is iedereen daar wel aan gewend dus het veroorzaakt geen ongelukken en het wordt geaccepteerd en daar ben ik natuurlijk wel blij mee (grinnik, grinnik).
Enfin…….. het werd alweer gezellig en bij het avondeten is er aan tafel zo gelachen dat ik echt even naar buiten moest om bij te komen van de pijn in m’n buik. De tranen rolden bij sommigen echter over de wangen vooral toen het nagerecht, een puddinkje met trosjes aalbessen op tafel verscheen. Alleen kan ik jammer genoeg niet vertellen waarom en ik zou dat zo graag toch willen maar uhhhhhh nee dat kan echt niet anders krijg ik met terugwerkende kracht nog problemen met Roel ons stille water maar oh wat een diepe gronden. Na het eten konden we weer heerlijk in de tuin zitten en ook daar hebben we wederom genoten van de rest van de avond tot het tijd werd om naar bed te gaan.
De volgende morgen met prachtig weer opgestaan met het zonnetje hoog aan een strak blauwe hemel en daar wordt natuurlijk iedereen blij van. Wij waren ook verrast toen we vrouw Holle –die ook een kamer bleek te hebben gehuurd- uit het raam zagen gluren naar ons en onze geweldige machines.
Vervolgens lekker eerst met wat mensen, George, Addie en Giel, Mariëtte, Marrie, Eric (Swiebertje!!!) een kopje koffie buiten op het terras bij het hotel gedronken en daarna een regelrechte aanval op het ontbijtbuffet gepleegd.
Wat ik nog vergeten ben te vertellen is de enorme schrik die om ons hart sloeg toen we de garage waar de motoren waren gestald open deden. We dachten echt dat er was ingebroken maar bij nader inzien bleek de garage ook de kleedkamer te zijn van kliniclown Rob en dat hadden we pas in de gaten toen we het regenpak van de dag daarvoor herkenden.
Toen we van die schrik waren bekomen zijn we weer even vrolijk op de ‘fiets’ gestapt en zijn we huiswaarts gekeerd maar niet voordat een mooie groepsfoto was gemaakt door onze gastvrouw en –heer die ons zeer hartelijk uitgeleide deden en ons een warm gevoel hebben gegeven, ja ……….. hartelijkheid bestaat gelukkig nog!
Aan allen die dit weekend tot een feestje hebben gemaakt zeg ik heel graag hartelijk dank voor jullie bijdrage daaraan en ontzettend graag weer tot een volgende keer. Bijzondere dank natuurlijk aan Theo en Mariëtte want eerlijk is eerlijk zonder hen hadden wij niet eens van het bestaan van dit heerlijke oord geweten en hadden we mooi zelf de routes mogen uitknobbelen en moeten afrekenen. Ook dit keer waren ons die zorgen uit handen genomen en was dat allemaal weer prima verzorgd en dat mag best gezegd worden. Ja toch niet dan?
U bevindt zich hier:
Kleppraatjes
